توسل و زیارت

با وجود این همه فقیر زیارت رفتن درست نیست!

با وجود شرایط دشوار اقتصادی و این همه فقیر و نیازمند، برخی شیعیان ثروتمند، دائماً راه زیارت را در پیش می گیرند و مبالغ هنگفتی در این راه خرج میکنند.

به این نوشته امتیاز دهید

پاسخ شبهه:

به این گونه شبهات در بخش عزاداری نیز جواب­های مفصلی داده شد. از جمله قاعده ضد که حسب آن، امر به انفاق و امر به زیارت به عنوان دو عمل مستحب، هیچکدام مانع انجام دیگری نخواهند بود و ما نمیجتوانیم با علم محدود خود رجحان یکی را بر دیگری نتیجه بگیریم. بلکه در این­باره باید به سخنان کسانی مراجعه کرد که به علم الهی متصلند و از آثار اعمال به خوبی آگاه.

حتی در دوران ائمه:هم میججبینیم که با وجود فقر و گرفتاری های متعددی که شیعیان در آن دوره به آن مبتلا بوده­اند، اما بازهم توصیه­های جدی مبنی بر زیارت مراقد شریفه امامان معصوم، علی­الخصوص امام حسین(علیه السلام) وارد شده است و تنها فرقی که بین فقیر و غنی در اینجباره آمده در تعداد دفعات زیارت امام در سال است. امام صادق(علیه السلام) می­فرمایند:

  • حَقٌّ عَلَى الْغَنِيِّ أَنْ يَأْتِيَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ(علیه السلام)فِي السَّنَةِ مَرَّتَيْنِ وَ حَقٌّ عَلَى الْفَقِيرِ أَنْ يَأْتِيَهُ فِي السَّنَةِ مَرَّةً [1]

بر عهده فرد غنی است که در سال (حداقل) دوبار به زیارت حسین(علیه السلام) برود و بر عهده فقیر هم سالی یکبار زیارت اوست.  

بنابراین این مسئله که بیان می شود ما با علم محدود دنیایی خود نمی توانیم فضیلت و آثار عملی را بفهمیم و در نتیجه به آن عمل امر یا از آن نهی کنیم، نمود بارزی در مسئله زیارت دارد. روایات ما می گوید که نه تنها هزینه زیارت امام حسین(علیه السلام)، پس از بازگشت به صاحبش برمی گردد؛ بلکه زیارت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) فقر را زدوده و بلاها را دور کرده و به انسان دعای مستجاب می­بخشد[2]. پس بهترین راه برای زدودن فقر – حتی از همان فقرا نیز- تشویق به زیارت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) است.

حتی از دید جامعه شناختی نیز، زیارت امام حسین(علیه السلام) زیباترین و دیدنی­ترین جلوه و نماد ایثار، ازخودگذشتگی و مهربانی است. مثلاً در باب زیارت اربعین، حماس­ه ای بی نظیر ایثار، سخاوت، مهربانی و برادری که در مسیر پیاده­روی اربعین می­بینید، ثمرۀ توجه مردم به امام حسین(علیه السلام) است. با مطالعات تجربی و نیز تفکر و تحلیلجهای روان شناسانه، می توان توضیح داد که چرا هیچ چیزی مثل توجه به امام حسین(علیه السلام)، موجب کاهش خودخواهی­ها و افزایش مهربانی و مهرورزی در جامعه و به تبع آن افزایش از خودگذشتگی و تلاش برای کمک به نیازمندان نمی شود. لذت بردن از تماشای جلوه‎های ایثار، فطرت ایثارگری ما را شکوفاتر می­کند و در نتیجه، از خدمت به دیگران بیشتر لذت می­بریم و از خودخواهی بیشتر فاصله می­گیریم و با زیارت هرسالۀ امام حسین(علیه السلام) در اربعین، فرهنگ بخشندگی و خدمت در خود ما و جامعۀ ما بیشتر می­شود. از این روست که می بینید بیشترین دستگیری از فقرا و مساکین و ایتام نیز توسط همین قشر مذهبی جامعه که به فکر مال اندوزی نیستند صورت می گیرد.

اینجاست که به گوشه­ای از حکمت­های تاکید ائمه:بر لزوم زیارت هرساله اباعبدالله (علیه السلام) پی­می­بریم.

—————————————————————————————————

[1] – کامل الزیارت ، الباب الثامن و التسعون أقل ما يزار فيه الحسينع و أكثر ما يجوز تأخير زيارته للغني و الفقير،  ص 293، ح1.

[2]عنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام)‏ فی زیارة قبر الحسین(علیه السلام): مَن زارَهُ کانَ اللّهُ لَهُ مِن وَراءِ حَوائِجِهِ، وکَفى ما أهَمَّهُ مِن أمرِ دُنیاهُ، وإنَّهُ یَجلِبُ الرِّزقَ عَلَى العَبدِ، و یُخلِفُ عَلَیهِ ما یُنفِقُ.

امام صادق(علیه السلام)در مورد زیارت مزار امام حسین(علیه السلام): هر که او را زیارت کند، خداوند نیازهایش را برآورد و آنچه از امور دنیا که برایش اهمیت داشته را کفایت فرماید و همچنین زیارت امام حسین(علیه السلام) رزق بنده را زیاد می‌کند، و آن چه برای زیارت هزینه کند، برمی‌گردد.

تهذیب الاحکام، شیخ طوسی، ناشر: دار الکتب الإسلامیة تهران،  ج۶، ص۴5.

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ مُرُوا شِیعَتَنَا بِزِیَارَةِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَإِنَّ إِتْیَانَهُ یَزِیدُ فِی الرِّزْقِ وَ یَمُدُّ فِی الْعُمُرِ وَ یَدْفَعُ مَدَافِعَ السُّوءِ وَ إِتْیَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى کُلِّ مُؤْمِنٍ یُقِرُّ لَهُ بِالْإِمَامَةِ مِنَ اللَّهِ

امام باقر(علیه السلام) فرمودند: شیعیان ما را به زیارت امام حسین علیه السلام امرکنید، چرا که زیارتش روزی را افزون می‌کند و عمر را طولانی می‌گرداند و بلاها و بدی‌ها را دفع می‌کند و زیارت کردن امام حسین علیه السلام بر هر مومنی که اقرار به امامت او از جانب خدا داشته باشد،واجب است.

تهذیب الاحکام، شیخ طوسی، ناشر: دار الکتب الإسلامیة تهران،  ج۶، ص۴2.

دیدگاهتان را بنویسید

لطفاً اطلاعات زیر را وارد کنید.

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
سوال خود را بپرسید